nos·tal·gie [nostalg¹¥]: verlangen naar dat wat geweest is
Dat zegt ‘Van Dale’. ‘Verlangen naar dat wat geweest is’. Dat klinkt wel heel heftig. Eigenlijk heb ik daar geen last van. Ik zou echt geen 20 meer willen zijn, ook niet meer samen willen wonen met John en ook niet meer in Oss willen wonen (sorry, Ossenaren). En ik heb ook geen spijt van wat ik gedaan heb. Alle beslissingen die ik ooit genomen heb, heb ik met mijn volle verstand gedaan. Dus verlangen naar dat wat geweest is, nee niet echt. Maar het woord ‘nostalgie’ vind ik zo mooi klinken. En dus gebruik ik het toch. Maar wel om een speciale reden. Want hoe nostalgisch is het als jouw popgroepje, jouw idolen, na pak-m-beet 25 jaar weer bij elkaar komen? Waar je alle platen van had, alle posters in je kamer had hangen en natuurlijk plakbloeken vol van had. En uiteraard was ik verliefd op de zanger: Dominic Grant, nu ergens in de vijftig! Ja hoor het is gebeurd: de Guys ‘n Dolls zijn weer bij elkaar. En ze waren zelfs al op tv en ze gaan weer optreden. En wat doe je dan als ‘die hard’ fan? Dan richt je een hyves op voor je idolen want daar was in 1975 natuurlijk geen sprake van….

uit·da·ging: zaak, daad of uiting die prikkelt tot een reactie
De uitdaging: zo heet de fotowedstrijd uitgeschreven door Canon. En ik doe mee terwijl ik een Sony heb. Maak ik een kans? Ik heb de stoute schoenen toch aangetrokken en me ingeschreven. Met natuurlijk geen enkele illusie om ook maar ergens in de prijzen te vallen maar toch hoop ik er veel van te leren. De inschrijving eindigt op 2 mei dus misschien dat ik me nog bedenk…

ver·ba·zing: verwondering
Tijdens het schrijven van dit weblog kijk ik naar BNN’s ‘Nu we er toch zijn’. Hartstikke leuk programma. Voor wie het niet kent: zeker de moeite van het kijken waard. Maar waar ik mij over verbaas is de openheid waarmee mensen spreken op tv. Zelf ben ik helemaal niet zo privé, anders zou ik immers geen weblog schrijven met persoonlijke zaken maar dat is toch niet vergelijkbaar met wat mensen op tv vertellen. Eddy Zoëy belt aan bij iemand die direct gaat vertellen dat hij in de schuldsanering zit, zijn vriendin is overleden in het ziekenhuis door een medische fout en vervolgens Eddy de urn vast laat houden die naast de urn met zijn overleden hond staat. Hij praat aan één stuk door en legt zijn hele leven letterlijk op tafel, terwijl zijn timide vriendinnetje erbij staat en er geen speld tussen krijgt. Verbazing, verwondering over wat er met mensen gebeurt zodra er een camera op het gezicht gericht staat…