Psychologie heeft mij altijd enorm geboeid. Dat werd versterkt toen ik vijf jaar geleden een opleiding hondenpsychologie ging doen. Met een mooi woord heet dat ethologie oftewel gedragsleer. Hoe interessant is dat? Nou enorm. Vind ik. En hoe meer ik van honden weet, hoe minder ik mensen begrijp. Nee, niet dat ik er minder van hou maar ik vind het wel steeds moeilijker om met mensen om te gaan. Het lijkt wel of ik steeds minder flexibel word. Ik kan steeds minder hebben en dat terwijl er altijd beweerd wordt dat je milder wordt naarmate je ouder wordt. Ik niet. Nou was ik al zeker niet de makkelijkste in de omgang maar het is in de loop der jaren niet beter geworden, zeg maar. Door mensen uit mijn omgeving komt dat omdat ik geen partner. Dat zal zeker meespelen. Immers, je krijgt geen kritiek op wat je doet of zegt. En eerlijk gezegd heb ik dat eigenlijk wel nodig. Omdat niets menselijks mij vreemd is en ik best gevoelig ben voor druk van buitenaf, schrijf ik mij bij tijd en wijle in bij een datingsite. Tijdens het aanmelden, heb ik eigenlijk al geen zin meer want ik wil geen partner. Ik kan het prima alleen allemaal. En vervolgens krijg ik dan ook maar sporadisch reacties op mijn profiel meestal van veel jongere jongens die uiteraard maar op één ding uit zijn. Nou heb ik daar helemaal geen problemen mee hoor maar ik wil dat niet. Of toch wel? Nee, ik wil wel een tuinman, iemand die handig is en klussen kan doen in huis en dan voorzien is van een sixpack en ‘s avonds ook nog voor mij kookt en natuurlijk een God in bed is….

Nee zonder dollen, het is best lastig als je al een aantal jaren alleen bent. Het houdt mij wel bezig hoor. Wat is er dan zo lastig? Nou vooral het motiveren mis ik. Van nature ben ik aardslui en als er niemand ooit eens zegt dat je van je luie stoel af moet komen dan is het verdomd moeilijk om dat tegen jezelf te zeggen. Discipline is mij vreemd. Ik weet dat ik op gezette dagen en tijden op mijn werk moet verschijnen en dat mijn honden hun geestelijke en lichamelijk behoeftes hebben en daar ben ik dan ook heel serieus in. Immers, zij zijn van mij afhankelijk en compromissen zijn er dus niet. Dat gaat mij overigens makkelijk af en kost geen enkele moeite. Maar dan de rest. Vooral de huishoudelijke taken vallen mij bijzonder moeilijk maar ook teleurstellingen kan ik steeds slechter verwerken. Ik voel me steeds vaker tekort gedaan en miskend. Ook zelfmedelijden heb ik genoeg. Maar dat wil ik niet. Ik wil geen zielige zeurpiet worden.

Wie helpt mij?