Ik wist het niet meer. Ik wist niet meer waar de Kerkstraat was en ik wist niet meer waar de Lollipop zat. Maar goed, ik woon dan ook al meer dan 20 jaar niet meer in Oss. Wel vreemd er weer te zijn. De laatste keer was tijdens de ziekte en het overlijden van mijn vader. Eigenlijk had ik mij voorgenomen er nooit meer te komen want wat heb ik nou in Oss te zoeken?

Nou Zeus natuurlijk. Zeus speelde in mijn geboorteplaats en zoals gewoonlijk was het weer een prima optreden en een uitstekende afsluiting voor de zomerstop van twee maanden. En als je in Oss bent, moet je naar Frans van der Schoot, elke Ossenaar weet dat. Frans van der Schoot is dé snackbar van Oss. Dus togen Nyncke en ik erheen. Die plek kan ik overigens wel blindelings vinden.

En om de nostalgie compleet te maken, draai ik op weg terug naar huis vioolconcert in G van Max Bruch. Een geweldige manier om de suis uit je oren te krijgen en je adrenalinegehalte weer wat terug te brengen. Maar het mocht niet baten. ‘s Nachts wordt mijn nachtrust bruut verstoord door een heftige migraineaanval. En die zijn altijd dusdanig van aard, dat ik de volgende dag niets kan. Alleen maar slapen, beetje eten en internetten. Meer zit er niet in.

Migraine krijg je doordat je je lichaam te veel belast of door stress. Ik hou het dus maar op het eerste. In mijn hart ben ik natuurlijk nog gewoon 20 maar de werkelijkheid is anders; ik word oud.

Budget TV stopt. Dat hebben de heren Nicolai, Van der Meer en Beckand vandaag bekend gemaakt. [http://www.depers.nl/entertainment/313105/Budget-TV-stopt.html]

Volkomen terecht. Ik hoor Tijl nog zeggen op 30 november 2008: "Het sprookje is uit." En hij had gelijk. En ik, als die-hard fan van De Lama’s, heb ze een kans gegeven. Echt waar. Ik ging naar de pilot van Budget TV. Met uitzondering van een glimlach af en toe, was het niet leuk. Het werd ook nooit leuk. Ook op tv heb ik getracht te kijken. Het lukte me niet een hele aflevering uit te zitten. Het was niet leuk en werd ook niet leuk. En zelfs in het theater heb ik ze een kans gegeven maar het was sporadisch grappig. Soms. Meestal niet. Eigenlijk waren alleen de Gunther brothers aardig maar ook niet meer dan dat. Budget was goedkoop, op alle fronten.

En wat nu? Mijn mening wordt natuurlijk niet gevraagd maar het leuke van een blog is dat je die gewoon ongevraagd kunt geven. Dus mijn idee: Tijl Beckand direct van de buis. Hij was niet leuk, is niet leuk en wordt nooit leuk. Misschien dat ie achter de schermen iets kan betekenen maar volgens mij is het gewoon een zakenman en moet ie dat lekker blijven. Ruben Nicolai, het op-een-na mooiste koppie van de Nederlandse tv, moet gaan presenteren. Dat kan hij. Echt. Wat mij betreft mag hij een zaterdagavondshow bij de Avro gaan krijgen. En Ruben van der Meer? Ruben is een echte vakman en gewoon ontzettend goed in improvisatie maar vooral ook echt grappig! Ruben moet dus gewoon weer samen met Horace het toneel op, het theater in. En Ruben, stop alsjeblieft met Doe Maar Normaal !!!!

Gelukkig heeft de beste Lama ooit andere keuzes gemaakt …

Psychologie heeft mij altijd enorm geboeid. Dat werd versterkt toen ik vijf jaar geleden een opleiding hondenpsychologie ging doen. Met een mooi woord heet dat ethologie oftewel gedragsleer. Hoe interessant is dat? Nou enorm. Vind ik. En hoe meer ik van honden weet, hoe minder ik mensen begrijp. Nee, niet dat ik er minder van hou maar ik vind het wel steeds moeilijker om met mensen om te gaan. Het lijkt wel of ik steeds minder flexibel word. Ik kan steeds minder hebben en dat terwijl er altijd beweerd wordt dat je milder wordt naarmate je ouder wordt. Ik niet. Nou was ik al zeker niet de makkelijkste in de omgang maar het is in de loop der jaren niet beter geworden, zeg maar. Door mensen uit mijn omgeving komt dat omdat ik geen partner. Dat zal zeker meespelen. Immers, je krijgt geen kritiek op wat je doet of zegt. En eerlijk gezegd heb ik dat eigenlijk wel nodig. Omdat niets menselijks mij vreemd is en ik best gevoelig ben voor druk van buitenaf, schrijf ik mij bij tijd en wijle in bij een datingsite. Tijdens het aanmelden, heb ik eigenlijk al geen zin meer want ik wil geen partner. Ik kan het prima alleen allemaal. En vervolgens krijg ik dan ook maar sporadisch reacties op mijn profiel meestal van veel jongere jongens die uiteraard maar op één ding uit zijn. Nou heb ik daar helemaal geen problemen mee hoor maar ik wil dat niet. Of toch wel? Nee, ik wil wel een tuinman, iemand die handig is en klussen kan doen in huis en dan voorzien is van een sixpack en ‘s avonds ook nog voor mij kookt en natuurlijk een God in bed is….

Nee zonder dollen, het is best lastig als je al een aantal jaren alleen bent. Het houdt mij wel bezig hoor. Wat is er dan zo lastig? Nou vooral het motiveren mis ik. Van nature ben ik aardslui en als er niemand ooit eens zegt dat je van je luie stoel af moet komen dan is het verdomd moeilijk om dat tegen jezelf te zeggen. Discipline is mij vreemd. Ik weet dat ik op gezette dagen en tijden op mijn werk moet verschijnen en dat mijn honden hun geestelijke en lichamelijk behoeftes hebben en daar ben ik dan ook heel serieus in. Immers, zij zijn van mij afhankelijk en compromissen zijn er dus niet. Dat gaat mij overigens makkelijk af en kost geen enkele moeite. Maar dan de rest. Vooral de huishoudelijke taken vallen mij bijzonder moeilijk maar ook teleurstellingen kan ik steeds slechter verwerken. Ik voel me steeds vaker tekort gedaan en miskend. Ook zelfmedelijden heb ik genoeg. Maar dat wil ik niet. Ik wil geen zielige zeurpiet worden.

Wie helpt mij?

Stuk grond om het huis. Ook wel tuin genoemd. Wij Nederlanders zijn gek op de tuin en vooral op tuinieren. Inmiddels heeft elk zichzelf respecterende televisiezender wel een eigen tuinprogramma. En iedereen die ook maar iets denkt te weten van tuinieren, schrijft er een boek over. Ik ben ook gek op de tuin maar laat het tuinieren liever aan anderen over. Maar vandaag moest het. Het kon niet meer wachten. Het gras stond meer dan twee kontjes hoog wat wel weer lekker is uit privacy-oogpunt maar het ruimetelijke effect wordt er niet beter op. Dus ik ga de tuin in. Vorig jaar heb ik besloten gras te laten leggen. "Zo lekker voor de honden". Ja heerlijk voor de honden. De ene ligt nooit in het gras en de ander alleen als ik in de tuin bezig ben met grasmaaien…. [voor wie de hond niet kent: deze diersoort heeft de neiging te allen tijde en overal voor je voeten te lopen dan wel te gaan liggen waar jij op dat moment een soort van actie wil gaan ondernemen, bijvoorbeeld stofzuigen, koken of grasmaaien]. Goed. We gaan maaien. Vorig jaar is mij een zogenaamde zweefmaaier cadeau gedaan. Tweedehands weliswaar. Maar goed. Ik begrijp nu waarom de gulle gever hem aan mij heeft gegeven; onze relatie is sindsdien ook enigszins bekoeld moet ik zeggen. De zweefmaaier werkt met kleine plastic mesjes. Briljant systeem. Alleen die mesjes slaan zo om de haverklap stuk als het gras iets te hoog is. Mijn gras was meer dan iets te hoog, dus het tempo waarin ik mesjes versleten heb lag zeker drie keer zo hoog dan anders. Dus… twee uur later heb ik een gazonnetje van – pak-m-beet – 4×4 gemaaid. Ik was kapot. Tien mesjes armer, heel veel gras te harken en op te ruimen. O wat heb ik een spijt. Als haren op mijn hoofd. Van gras. Omdat ik mezelf daarna dan vreselijk zielig vind maar toch wel erg trots ben, neem ik een biertje. Of twee. Vervolgens tracteer ik mezelf op asperges met aardappelpuree, hardgekookt ei en gesmolten boter en ga dat in de tuin opeten. Zo hoort het. In de tuin moet je zitten en genieten. Punt.

nos·tal·gie [nostalg¹¥]: verlangen naar dat wat geweest is
Dat zegt ‘Van Dale’. ‘Verlangen naar dat wat geweest is’. Dat klinkt wel heel heftig. Eigenlijk heb ik daar geen last van. Ik zou echt geen 20 meer willen zijn, ook niet meer samen willen wonen met John en ook niet meer in Oss willen wonen (sorry, Ossenaren). En ik heb ook geen spijt van wat ik gedaan heb. Alle beslissingen die ik ooit genomen heb, heb ik met mijn volle verstand gedaan. Dus verlangen naar dat wat geweest is, nee niet echt. Maar het woord ‘nostalgie’ vind ik zo mooi klinken. En dus gebruik ik het toch. Maar wel om een speciale reden. Want hoe nostalgisch is het als jouw popgroepje, jouw idolen, na pak-m-beet 25 jaar weer bij elkaar komen? Waar je alle platen van had, alle posters in je kamer had hangen en natuurlijk plakbloeken vol van had. En uiteraard was ik verliefd op de zanger: Dominic Grant, nu ergens in de vijftig! Ja hoor het is gebeurd: de Guys ‘n Dolls zijn weer bij elkaar. En ze waren zelfs al op tv en ze gaan weer optreden. En wat doe je dan als ‘die hard’ fan? Dan richt je een hyves op voor je idolen want daar was in 1975 natuurlijk geen sprake van….

uit·da·ging: zaak, daad of uiting die prikkelt tot een reactie
De uitdaging: zo heet de fotowedstrijd uitgeschreven door Canon. En ik doe mee terwijl ik een Sony heb. Maak ik een kans? Ik heb de stoute schoenen toch aangetrokken en me ingeschreven. Met natuurlijk geen enkele illusie om ook maar ergens in de prijzen te vallen maar toch hoop ik er veel van te leren. De inschrijving eindigt op 2 mei dus misschien dat ik me nog bedenk…

ver·ba·zing: verwondering
Tijdens het schrijven van dit weblog kijk ik naar BNN’s ‘Nu we er toch zijn’. Hartstikke leuk programma. Voor wie het niet kent: zeker de moeite van het kijken waard. Maar waar ik mij over verbaas is de openheid waarmee mensen spreken op tv. Zelf ben ik helemaal niet zo privé, anders zou ik immers geen weblog schrijven met persoonlijke zaken maar dat is toch niet vergelijkbaar met wat mensen op tv vertellen. Eddy Zoëy belt aan bij iemand die direct gaat vertellen dat hij in de schuldsanering zit, zijn vriendin is overleden in het ziekenhuis door een medische fout en vervolgens Eddy de urn vast laat houden die naast de urn met zijn overleden hond staat. Hij praat aan één stuk door en legt zijn hele leven letterlijk op tafel, terwijl zijn timide vriendinnetje erbij staat en er geen speld tussen krijgt. Verbazing, verwondering over wat er met mensen gebeurt zodra er een camera op het gezicht gericht staat…

Soms he, soms komt alles tegelijk. Alles wat je maar zou kunnen bedenken speelt zich af binnen 48 uur. En als die 48 uur op zaterdag en zondag vallen, heet dat weekend. Of met een mooi Nederlands woord: weekeinde.

Vrijdag 17 uur: begin van het weekend
Op weg naar huis boodschappen doen. Thuis aangekomen eerste biertje, koken, eten, honden eten, honden uitlaten, De Wereld Draait Door, tweede biertje, Lama’s, snel douchen, naar Zoetermeer. 22:30 uur: derde biertje (telt inmiddels als eerste), Mooie Meneren, foto’s maken. Rocken. Rocken. Rocken.
2 Uur: laatste biertje en naar huis. Slapen.

Zaterdag 8:30 uur: wekker gaat – brak
Koffie, honden eten, douchen, aankleden, koffie, honden uitlaten, koffie. Boterham naar binnen proppen. Auto in. Naar Oss. Ziekenbezoek bij pa. Praten, janken, lachen, nog meer praten, lunchen, nog meer praten. 14 uur: naar huis. Honden aandacht geven, uitlaten, foto’s van vrijdagavond uploaden. 17 uur: eerste biertje. Spare ribs besteld, eten, honden eten, honden uitlaten, douchen, omkleden. 20:30 uur: strak in ‘t pak en klaar voor de avond. Auto in. Pinnen. Naar Nieuwendijk. Verder rijden dan gedacht dus niet goed voorbereid. 21:30 uur: aankomst Xinix. Tweede biertje. Lachen, biertje, gieren, brullen, biertje, giechelen, rocken, rocken, biertje en nog meer rocken. Foto’s, veel foto’s maken. Praatje met de mannen van Zeus. 2 uur: laatste biertje, in de auto naar huis. Gelukkig ben ik niet de Bob. Honden aandacht, uitlaten, slapen.

Zondag: 7:30 uur – hond zegt: "wakker worden"
Opstaan. Brak. Koffie. Nog steeds brak. Tweede koffie. Het gaat. Broodje. Het gaat beter. Koffie. Oke, het gaat nu redelijk. Foto’s uitzoeken, bewerken, emailen en uploaden. Honden eten, honden uitlaten. 13 uur: vriendin belt: "Hoe laat gaan we weg?". Ik: "Ik ben om 2 uur bij je". Zij: "Red je dat…. dat is over een uur". Oeps. Douchen. Optutten. 14:30 uur: in de auto naar Hilversum. 15:30 uur: mobiel gaat. Buurvrouw: "Ben je je hond kwijt?" Hartverzakking. Hond heeft wandelingetje gemaakt buiten de tuin en wordt bij buurvrouw/vriendin afgeleverd. Hart niet geheel verzakt. 16:00 uur: Vriend belt: "Ben gisteravond definitief het huis uitgezet." Medeleven. Kort. Niet zo’n goed moment om nu te praten, moet zo de studio in. 16:15 uur: opnames Doe Maar Normaal beginnen. Verplicht klappen, lachen (meestal niet), spontaan klappen, foto’s foto’s foto’s, kletsen, lachen, terug naar huis. 19:30 uur: hond ophalen. Twee wijntjes. 21:30 uur: slapen. Ik ben kapot….

Jawel hoor: vorige week schrijf ik mij in om de opname van ‘Ik Hou Van Holland’ bij te wonen. Ik ontvang direct een bevestiging en bel rond wie er mee wil. Het was snel raak! Wie wil er niet naar een tv-opname van zo’n grote show? Dus zit ik mij al een paar dagen te verkneukelen op het avontuur van vanavond. Vanmorgen haar gewassen, benen geschoren en hier en daar nog wat gewaxt. Je moet immers wel op je best op tv komen, niet? Bepakt en bezakt ga ik naar mijn werk. Uurtje vrij genomen om bij mijn vriendin nog om te kleden en op te tutten zodat er voldoende tijd is om op tijd in Hilversum te zijn. Wij hebben er zin in!

Het is 11 uur en ik zit net in de auto als de telefoon gaat: het nummer begint met 035… Ja hoor, Talpa Producties: "Helaas gaat het niet door vanavond. Wij hebben problemen met het decor en daarom moeten wij mensen teleurstellen". Het was duidelijk dat ik een van die mensen was. Waarom zou hij mij anders bellen. Het decor bleek groter dan gedacht. Huh? Is dat niet een kwestie van meten? Ik ben geen decorbouwer maar dat moet je toch van te voren weten en niet de ochtend van de uitzending? "Het gebeurt vaker hoor",  zegt Michael nog. Vaker, denk ik dan? Hoeveel ervaring heb je hiermee? Schijnbaar niet genoeg. "Maar", Michael probeert de sfeer er een beetje in te houden, "wij hebben nog veel leuke programma’s in het verschiet dus er komt vast wel weer wat langs". Tuuriljk. Maar ik wilde vanavond en naar dit programma en maar om 1 reden en die heeft niets met Talpa of RTL 4 te maken…

Helaas zit er niets anders op dan vanavond mijn verdriet weg te drinken en samen met een zak chips, hondjes op de bank naar De Lama’s kijken….. Wat een rotleven heb ik toch.

Een steeds meer gehoorde kreet, bedoeld als schelden: "Krijg de kanker". Het is gebiedende wijs; je moet het doen. Maar wat nou als je de kanker werkelijk krijgt? Op zich tegenwoordig niets opzienbarends meer. Veel mensen krijgen kanker. Bijna iedereen kent wel iemand die kanker heeft (gehad). Kanker is hard op weg om doodsoorzaak nummer 1 te worden in Nederland. Eigenlijk zou je er dus niet zo heel erg van hoeven schrikken. Maar om de een of andere reden heeft het woord een vreselijk nare bijsmaak. Dat zal ongetwijfeld komen omdat er vele soorten zijn en wij er in veel gevallen niet onze vinger op kunnen leggen. Wat doet het met je (lichaam)? Wat zijn je levensverwachtingen? Vaak weten we het antwoord niet.

Kanker is altijd in mijn leven geweest. Gelukkig tot nu toe nog niet bij mij zelf maar al mijn dierbaren zijn overleden aan kanker: mijn moeder, de tweede vrouw van mijn vader, mijn schoonvader en nu is mijn vader aan de beurt. Ooit. In de toekomst. Ver of dichtbij? Geen idee. Twee weken geleden is bij hem kanker ontdekt en hij is plotsklaps veranderd. Eigenlijk heel snel. En ik kan er niet zo goed mee omgaan. Iets wat helemaal niet bij mij past. Want meestal "deal" ik wel goed met dit soort situaties. Maar deze keer is anders. Het voelt anders. Ik vertrouw altijd sterk op mijn intuitie en die krijgt vaak gelijk. Dus wat doe ik? Ik stort mij op leuke dingen. Ieder weekend zorg ik ervoor dat ik erop uit ga. Gisteravond ben ik bij de Lama’s. De eerste ronde: "De slechtste afscheidsbrief allertijden". Horace Cohen: "Krijg de kanker". Ik kon er niet om lachen en ik ben helemaal geen moraalridder. Sorry Horace, jij kan er ook niets aan doen. Jij doet gewoon je werk en eerlijk is eerlijk: veel mensen moeten er wel om lachen…..   

Ik ben slecht in keuzes maken. Mijn leven lang al. Banen hou ik meestal niet langer dan drie tot vier jaar vol, zo ook gaan mijn relaties vaak niet langer mee. Dan wil ik weer wat anders of iets erbij, ernaast. Er zijn zoveel leuke banen en dito mannen. Vroeger werd mij altijd gezegd dat dit wel beter zou worden naarmate ik ouder zou worden. Nu denk ik vaak: "Later als ik groot ben, dan…[vul maar in]". Het leven is voor mij veel te kort. Alles is leuk. Alles duurt te kort, gaat te snel of helemaal niet gebeuren voor mij.

Dan wordt het zaterdag 23 februari en daar is het dilemma… Op tv komt voor het eerst een pornofilm, Deep Throat. Nou ben ik een pornokijker en dus interesseert mij deze film (maar vooral alle ophef eromheen) op zich wel. Ongelooflijk dat het tot 2008 heeft moeten duren voordat wij porno op televisie toelaten. Tenminste, bij de publieke omroep dan. Sex met dieren is niet strafbaar, iemand in elkaar slaan op straat en dat filmen en op internet zetten is de nieuwste rage en ja… als je als vrouw ontevreden bent over je schaamlippen, dan laat je ze toch gewoon hercontrueren? Photoshoppen in de praktijk, heet dat. Alles is mogelijk vandaag de dag maar porno: hoho, dat gaat zo maar niet. Dus ja, ik was wel benieuwd. Tot zover keuze 1.

"Op zaterdagavond kijk je Idols", zegt Martijn Krabbe elke week opnieuw. Dus kijk ik Idols. Want ik ben bijzonder meegaand. Bovendien kan ik altijd nog kiezen om zondagavond naar de herhaling te kijken. Dat was keuze 2.

Ik ben een enorme muziekliefhebber. Bij voorkeur rock maar liefst nog iets harder. Vrienden van mij zitten in een bandje The Swampers en hadden gisteren een optreden. Leuk voor de zaterdagavond; ik kijk graag naar bandjes en natuurlijk is het voor de bandleden leuk als vrienden komen kijken en luisteren. Dat was dus keuze 3.

Maar… zaterdag 23 februari stond al weken gepland voor Zeus. Zeus is, zoals dat in muziektermen heet, een stoner rockband. Samen met nog drie andere gelijkgestemde bands maakten zij Baroeg in Rotterdam onveilig. Stoner betekent gierende gitaren, dampende bassen en lekkere drumpartijen. Maar het allerlekkerste – de slagroom op de taart, zeg maar – is zanger Jeroen van Koningsbrugge. Dus tja…. hoezo dilemma?

Ik hou van honden. Honden zijn echt mijn grootste passie. Maar hoe meer honden ik ken, hoe minder ik van hondeneigenaren houd. Een hond doet zoals hij doet; hij kan niet anders. Het is de eigenaar die ervoor moet zorgen dat het gedrag van de hond sociaal is, toelaatbaar of enigszins toelaatbaar, in ieder geval niet ongewenst. Maar de definitie van sociaal, toelaatbaar of ongewenst is niet duidelijk. Tenminste, het lijkt alsof steeds meer hondeneigenaren het niet nodig vinden de hond maatschappelijk aangepast gedrag aan te leren. Veel honden zijn ongeleide projectielen. En hoewel hondenpoep op straat nog altijd ergernis nummer 1 is, vind ik dat in het niet vallen bij opspringende honden. Immers, hondenpoep kun je nog ontwijken; je loopt er omheen en soms heb je pech en loop je er midden door. Maar goed, dan moet je je schoen afvegen. Dat is het. Maar opspringende honden! Die kun je niet ontwijken. Dat zijn van die ongeremde bulldozers die ineens de hoek om komen zeilen en …. "baf" soms met vier poten tegelijk tegen je opspringen. En hondeneigenaren vinden dat normaal. Nee, je krijgt zelf nog een snauw: "Tja, dat gebeurt nou eenmaal als je in een losloopgebied loopt". Huh? Pardon? Het losloopgebied is gewoon een natuurgebied van Staatsbhosbeheer. En daar lopen en fietsen mensen en kinderen. En daar mogen honden loslopen maar daar hoef ik mij toch niet op te kleden? Ik loop vandaag in mijn middagpauze met mijn honden in dat gebied. En er komt dus weer zo’n doldwaze hond op mijn afrennen. Ik draai mij dan onmiddellijk om want dat werkt (meestal). Dat heet met een mooi woord: kalmerend signaal. De hond (die sociaalvaardig is) begrijpt dit en stopt. Tot zover prima. Maar nu de baas in kwestie tegen mij: "Waarom die paniek?". Ik: "Geen paniek hoor, ik stop de hond af want misschien springt ie wel tegen mij op". Baas: "Ja, dat zou zo maar kunnen". Huh? Pardon? Nee, het is tegenwoordig nodig om geheel in oude spullen je hond uit te laten want stel je voor dat je een wildvreemde hond tegenkomt die tegen je opspringt. Vervolgens kun je dan naar huis om te douchen en andere kleren aan te trekken. Want, eigen schuld….. had je daar maar niet moeten lopen. En dit alles onder het mom van: hij moet toch hond kunnen zijn? Nee, jij moet je hond opvoeden. Zo is het en niet anders.